Huisjes om de hoek

Tijd voor de volgende Redactieprofs-bijeenkomst. Doen we die bij Theanne op het landje? Bij Marleen aan het water? Of bij Esther op het vakantiepark? Gek genoeg heeft bijna iedere Redactieprof wel een bijzonder toevluchtsoord waar we terechtkunnen. En dan hebben we het niet over luxe villa’s met zwembaden in Dubai, maar over eigenzinnige oorden in eigen land. Vaak net om de hoek. Zes profs aan het woord over hun huisjes.

Helene kan het dak op

We beginnen dichtbij huis, want Helenes huisje staat gewoon bovenop haar dak.

Vertel eens over jouw huisje.
“We wonen in een Rotterdamse bovenwoning en hebben geen tuin. Mijn geliefde is architect en timmert en bouwt graag en goed. Dus werd de vaste trap naar het dak omgebouwd van stoelenopslag tot een zelfstandig huisje met minikeuken en dakterras met bomen, bloemen en kruiden. En – oh wat een luxe – een buitendouche!”

Speelt jouw huisje een rol bij je werk als tekstschrijver?
“Deze plek op het dak is om te lezen, kruiden te halen voor het eten en om te chillen. En ik merk dat ik hier rustig kan worden als ik gestrests of opgefokt ben. Want er is altijd wel onkruid dat gewied moet worden, een tak die opgebonden moet worden of een stads uitzicht dat om aandacht vraagt. Met een leeg hoofd en in neutrale stand daal ik na een kwartier of langer weer af naar mijn bureau.”

Toms tuintje

Ook Toms toevluchtsoord ligt niet ver van huis. Op een paar minuten fietsen ligt zijn Vlaardingse volkstuin, waar hij tussen de teksten door veel tijd doorbrengt.

Wat doe je op zo’n volkstuin?
“Samen met mijn vrouw bewerk ik 150 vierkante meter moestuingrond, inclusief ruime kas en een tuinhuisje. We genieten van het buiten werken, leren over plantjes en het wegdromen in repetitieve taken. Tuinieren is sport en meditatie in één. Voedsel verbouwen doe je overigens niet omdat het goedkoop of makkelijk is. Je snapt ineens waarom biologisch eten zo duur is. Des te groter de voldoening als een gewas goed uitpakt. Afhankelijk van de weers- en plaagomstandigheden eten we een paar maanden per jaar uit eigen tuin.”

Waar komen die groene vingers vandaan?
“Als ik de verhalen mag geloven, was mijn overgrootvader één van de eerste Nederlandse tuinders die paprika’s teelde. Hij verkocht de ‘exotische’ groente aan luxe hotel-restaurants. Ik herken mezelf in dat verhaal en krijg een kick als het lukt om in ons klimaat zeldzame hete peperrassen te kweken. De oogst verwerk ik tot superpittige ‘Pepermoes’ en verkopen we op de Vlaardingse kerstmarkt.”

Hoe combineer je de tuin met je redactiewerk?
“Als zzp’er heb ik de vrijheid om een interview te doen, de tomaten op te binden, een tekst te redigeren, een uurtje te wieden en dan weer aan te schuiven voor een call. Heerlijk, vind ik dat. Maar daarvoor zoek ik toch liever mijn thuiskantoor op. In het tuinhuisje raak ik afgeleid door duizend-en-een klusjes.”

Esthers vakantie nabij huis-je

Heel ver hoeft ze er niet heen te reizen vanaf haar woning in Rotterdam, toch waant Esther zich in de Hoekse duinen altijd op vakantie. Op recreatieoord Hoek van Holland stonden een eeuw geleden alleen grote tenten voor Rotterdamse arbeidersgezinnen die de kust wilden bezoeken. Hun kinderen werden bleekneusjes genoemd en konden wel wat frisse lucht en zon gebruiken. Tegenwoordig heeft iedereen een eigen houten huisje, gas, water, licht en een tuin. Esther en haar gezin dus ook.

Hoe ben je op het recreatiepark terecht gekomen?
“Achttien jaar geleden kochten kennissen hier een huisje. Toen ik tussen de andere huisjes door naar hun plekje liep en overal Feyenoord vlaggen zag hangen, dacht ik ‘hier wil ik niet dood gevonden worden’. Maar toen ik een paar minuten later in hun tuin zat en weer twee uur later met mijn kinderen binnen een paar minuten naar het strand liep, was ik toch om. Dus kochten wij ook een lief klein heksenhuisje met alles erop en eraan en een fijne grote tuin waar ik, de kinderen en onze hond direct na het aankomen een onophoudend vakantiegevoel hebben.”

Gaan tekstschrijven en een permanent vakantiegevoel samen?
“Dat is wel hard werken, moet ik zeggen, hahaha. Gelukkig heb ik van mijn hobby mijn werk gemaakt en vind ik het niet erg om tijdens mijn vakantie een leuke tekst te schrijven. Het huisje is van alle gemakken voorzien en met mijn telefoon als hotspot kan ik lekker tikken. Iedereen die hier komt herkent de vakantie-vibes en laat meteen de boel de boel. Daarom was onze laatste Redactieprofs vergadering ook meer dan gezellig.”

Marleens privé-natuurcamping

Marleens toevluchtsoord is een oude stacaravan, aan het water van het natuurgebied Jisperveld in de Zaanstreek.

Wat bracht jou naar de waterkant?
“Schrijven is denken en veel achter een beeldscherm zitten. Als tegenhanger zoek ik na werktijd vaak de natuur op en ben ik graag buiten in beweging. De stacaravan vonden mijn partner en ik toen we ooit een kanotocht door het gebied maakten.”

Goed vertoeven daar?
“Van de tuin maakte ik de afgelopen 12 jaar een heemtuin, met stekjes uit het veld en een vijver vol waterplanten. Ook maakte ik er een kleine moestuin bij. De koop was destijds inclusief de schuur vol tuingereedschap; zelf bouwden we er een overkapping bij voor de kajaks. ’s Morgens aan de slootkant kijken naar de schapen aan de overkant, de water- en weidevogels, kikkers, vlinders en bijen. Overdag zwemmen en varen. De kat gaat altijd mee, die heeft zich hier ontwikkeld tot kampioen bomenklimmen. ’s Avonds even muggen checken voor het slapengaan, het is tenslotte een laagveengebied. Maar de zwaluwen doen goed werk, dus het valt enorm mee met de muggenbulten.”

En wordt er ook gewerkt?
“Weinig wifi-ontvangst, lekker rustig. Nooit slaat de verveling toe; er is altijd wat te klussen of te snoeien. Hier maak ik mijn hoofd leeg, zodat ik weer volop headspace heb voor inspirerende teksten.”

Theannes landje

Theanne pakte het groots aan. Toen haar echtgenoot maar bleef roepen dat het met de landbouw allemaal heel anders moest, zei ze: ‘Koop een stuk land en ga het zelf dan doen.’ Dat bleek een goed idee.

Hoe ziet het landje er 17 jaar later uit?
“Als een paradijselijk natuurgebiedje, met fruitbomen, een bloemenwei, een paar akkertjes met oude tarwerassen, tuinbonen en aardappels, vier bijenvolken, marters, reeën, hazen, fazanten en talloze vogels. We noemen het ‘het land van melk en Honingh’, omdat mijn man zo heet en hij er experimenteert met landbouw volgens de Bijbel.”

Er staan maar liefst twee huisjes?
“De bouw van de schuur is zo uit de hand gelopen dat het op een Russische datsja begint te lijken. Nog even en we kunnen er de zomermaanden doorbrengen. Maar dat is niet mijn domein. Ik heb op het landje mijn eigen keet. Daar kan ik in alle rust lezen, mediteren en mensen ontvangen.”

En schrijven, kan dat daar ook?
“Ik moet zeggen dat ik daar niet vaak werk en dat komt omdat er geen wifi is. Op de een of andere manier blokkeert mijn schrijfbrein als ik niet de vrijheid heb om op het wereldwijde web te gaan voor inspiratie en informatie. Maar dat neemt niet weg dat ik er wel de nodige rust en ontspanning opdoe om vervolgens thuis weer hard aan de slag te gaan. Een keer mocht ik Redactieprofs ontvangen op ons land. Super was dat. Oud-prof Jos gaf Tai Chi-les, prof Marleen had haar gitaar mee en prof Helene maakte een heerlijke paella. Doen we nog een keer!”

Cindy’s waddenoord

Cindy moet eerst de veerboot op om haar huisje te bereiken. Oké, het is niet háár huisje, maar ze bezoekt wel heel graag het huisje van haar schoonouders op Schiermonnikoog.

Vertel, Cindy!
“Het is een huisje aan de Badweg op Schier. De hele familie maakt er dankbaar gebruik van. We komen er jaarlijks. We vieren er weekjes vakantie of weekendjes weg, maar ik ben er ook een keer een midweek in m’n eentje geweest.”

Heeft de frisse waddenwind effect op je schrijfwerk?
“Dat kun je wel zeggen. De midweek in m’n eentje, uitwaaien en bezinnen, leidde ertoe dat ik voor mezelf ben begonnen. Het diepe in dus, van bureauwereld naar zelfstandig ondernemen. En dat heeft goed uitgepakt. De foto hierboven is niet van hét huisje, maar wel van een mooi huisje op het eiland. Geeft het Schier-gevoel goed weer wat mij betreft!”

Benieuwd geworden naar de profs achter de huisjes? Maak eens kennis met ons.